BAĞLAMA BENİM HAYATIMDI:
2000 Yılının başlarında,Türk halk müziği ile ilgilendiğim için, Dayım beni ,Bağlama kursuna vermek istedi. Bu benimde çok hoşuma gitti. Çok sevinmiştim.Dayım beni cem evine götürdü.Bağlama kursuna başladım.Bağlamaya olan aşkım, o zamanlar başlamıştı.Gün geçtikçe içimdeki hırs ve tutku büyümüştü. İçimde hep büyük bir sanatçı olma hayali vardı.İlk çaldığım parça, Arif Sağ’dan ‘’İnsan olmaya geldim’’ eseriydi.Bu parçayı ilk çaldığımda hocam çok şaşırdı . Çünkü bizim gördüğümüz derslerde, ilk gördüğümüz eserler, Pir Sultan Abdal ‘’dostum,dostum’’ yada Aşık Veysel ‘’Uzun ince bir yoldayım’’ eserleriydi.Hocam işte bu yüzden çok şaşırmıştı.Kolay bir parça değildi çaldığım.Hatta o zamanın en zor eserlerinden biriydi.Ama ben zoru başarmanın mutluluğunu yaşıyordum.Hocamın bana söylediğini asla unutamam bu beni çok heyecanlandırmıştı.Bana ‘’oğlum  sen bu kadar zor parçayı kendin yorumlayıp çaldın ,senin önün açıktır’’ demişti.Hocamın bu sözleri beni çok mutlu etmişti.Bağlama çalmak işte o zamandan sonra benim hayatım oldu.Sanki her gün yeni bir eser öğrenecekmişim gibi heves vardı içimde.Çok hırslı bir öğrenciydim, dersleri asla kaçırmaz ilgiyle takip ederdim.Aradan yedi yıl geçti, hocamız bizi konserlere ,dinletilere götürüyor, sahneye çıkartıyor bazen de televizyonlara. Bu konum benim için çok farklıydı, Artık bağlama benim hayat arkadaşım gibiydi, ağladığımda ,güldüğümde, elimde, dilimde bağlamam vardı.Derken askerlik zamanım geldi çattı. Bağlamamdan kopmak beni üzen tek şeydi. Çünkü ondan ayrılmak çok zordu ve bu aklımdan  çıkmıyordu. Askere gideceğim gün sabaha kadar uyuyamadım.Bağlamama sarılarak hıçkıra, hıçkıra ağladım. Sabah ondan ayrılarak otobüse binip Etimesgut’a doğru yola çıktım.Ancak dilimde bağlamamın tınısı aklımdan hiç gitmedi.Askerden izine geldiğimde, ilk bağlamama koştum. Ama o bana küsmüştü. Çalmaya kalkıştım, Sanki bana çok uzaktı, küs gibiydi bana , tınısı’nı alamıyordum. O eski bağlamam yoktu sanki ellerimde. İznim bitti, askerliğe usta birliğime gitme vaktim gelmişti. Bu sefer bağlamamdan ayrılmak kolay olmuştu. Çünkü küs gibiydik. Zaman akıp geçti ve teskeremi alıp evime döndüm. Bağlamamı elime aldım, hiçbir parçayı çalamıyordum. Sanki sevgilim bana küsmüş dilsiz olmuş gibiydi. Kendimi çok kötü hissettim, Bazı zamanlar elime alıp çalmak istediğimde ve çalamadığımda ise ben ona küsüp bir kenara koyuyordum , çalmaktan vazgeçiyordum.Ve yıl 2012 askerden önce elimden düşmeyen sazım şimdi gözüme bile gelmiyor.Değerli okurlarımız , bu makalemde size kendi hayatımdan bir örnek sunmak istedim. Bir insanı aşkından ayıran sebepler vardır. Benim bağlamayla arama askerlik girdi. Buda benim kaderimmiş . Dediğim gibi , Bağlama benim bir zamanlar hayatımdı …. Sağlık ve mutlulukla kalın..