ÇOCUK KALSAK NE OLURDU:
Keşke öyle bir imkan olsaydı, hiç büyümeseydim çocukluğumu hiç yitirmeden devam etseydi hayat ne güzel olurdu , olurmuy du gerçekten ? Küçükken bir an önce büyümek isterdim. Anneme onun giydiği giysilere özenirdim. Onun topuklu ayakkabılarını giyer , kolyelerini takar , rujunu sürer evde dolanırdım. Annem ‘’ düşeceksin çıkart o ayakkabıları ‘’ diye bağırır , ben saklanırdım. Sanki onları giydiğim zaman kendimi büyümüş hissederdim. Bunları yaptığımda henüz okula bile gitmiyordum.  Ama yetişkin gibi davranmaya da bayılıyordum. Seneler geçti, büyüdüm. İstediğim olmuştu , ama sanırım ben hızlı büyümüştüm. On yaşında iken annem hastalandı. Yıllar alan bir tedavi sürecinde evimizin annesi olmak zorunda kaldım. On sekiz yaşımda annemi kaybettim . Anneye en ihtiyacım olduğu dönemlerde annem hastaydı . Oysa onla paylaşmak isteğim ondan öğrenmek istediğim o kadar çok şey vardı ki , Hayat buna izin vermedi. Bir kızı annesi eğitir, öğretir ,yol gösterir benim böyle bir şansımda olmadı. İş yapmayı kendi kendime, yemek yapmayı da internetten öğrendim. Ben sorunlarımı kendimle paylaştım yıllarca , Bazen de isyan dolu oldum , neden annem öldü diye.  Ben annemi kaybettiğimde en çok anneme küstüm, beni bırakıp gittiği için. Onun kokusunu giysilerin de aradım yıllarca. Kullandığı parfümü hala kullanırım sırf annem koktuğu için. Ben çocukluğumu mu özlüyorum yoksa çocukluğumda annem olduğu için mi böyle düşünüyorum bilmiyorum. Ama on yaşımdan sonrasını yaşamak istemezdim bir imkanı olsa hep o yılda kalmak isterdim. Şimdi çocuklara bakıyorum ,onlarda büyümek için can atıyorlar. Neden büyümek istiyorsunuz diye sordum önceki gün yazın dedim. Büyünce diledikleri her şeyi yapabilmek, kendi kararlarını alabilmek gibi birkaç mantıklı açıklama geldi. Çoğu büyümeyi , marketten bol abur cubur almak için istemiş çok parası olacakmış. Biri annesine bakmak onu rahat yaşatmak için büyümek istediğini yazmış. En anlamlısı ise Onur isimli çocuğun yazdıklarıydı , ‘’ ben büyümeyi güçlü olmak için istiyorum. Çünkü ben güçlü olursam babam annemi dövdüğünde babamın karşısında dururum ve annemi dövmesini engellerim ‘’yazmış Onur.Bunları yazan çocuklar henüz sekiz yaşında. Kimi çocukluğunu doya, doya yaşıyor kimi ise şimdiden hayata karşı direnmenin yollarını ararken erken büyüyor. Sağlıkla ve mutlu kalın değerli okurlarımız.